Carmen Coolen
Community Farm‘Teruggeworpen op mezelf, om daar de innerlijke houdingen te kunnen ontdekken die mij eerder tot wanhoop hadden gedreven, en uitgebrand achter hadden gelaten. Om daar dan opnieuw te ontdekken wat levensvreugde eigenlijk betekent voor mij en wat ik kan doen om die te verdiepen, verzachten en delen.’
“Sterk zijn in mezelf is zacht leren zijn voor mezelf. Er hoeft niets ontkend te worden, nergens voor gevlucht of mee gestreden te worden.
Onvoorwaardelijke liefde betekent precies dat. Er zijn geen voorwaarden. Wat je ook deed en doet, je doet het goed.”
Coen Pieters
Community FarmCarmen’s verhaal
Ik sluit mijn ogen en voel mijn adem.
Alles wat ik aan het doen was en nog zou gaan doen, doe ik niet.
Het enige dat ik nog zie, zijn mijn allermooiste dromen.
Wat als je morgen wakker wordt op de plek van jouw mooiste dromen, waar beperkingen niet bestaan en waar je alles mag wensen wat je wilt.
Waar ben je? Wat doe je? Hoe ziet je leven eruit?
Burn-out en depressie
Ik wilde niet meer leven. Ik wist niet hoe ik verder moest en zag geen toekomst meer voor mezelf.
Na een intense periode van burn-out en depressie toen ik 23 jaar was, besloot ik in 2017 te vertrekken naar Santiago de Compostela.
En hoewel ik al jaren op klompen loop in plaats van wandelschoenen… ben ik eigenlijk nooit van deze reis teruggekeerd.
Pelgrimstocht met ezel Prairie
Samen met mijn lieve ezelhengst Prairie ben ik uiteindelijk een jaar onderweg geweest van Nederland naar Spanje, met ruim 2700 kilometer in onze benen.
Onderweg ontdekte ik langzaam iets wat ik lange tijd kwijt was geweest: vertrouwen in het leven. In mezelf, in de weg die zich ontvouwde en in de mogelijkheid dat het leven ook mooi, betekenisvol en liefdevol kon zijn.
Via Travels With A Donkey schreef ik over de reis en de persoonlijke groei die ik onderweg doormaakte. Over de schat die ik uiteindelijk niet buiten mezelf, maar in mezelf hervond.
Mijn hele verhaal, zoals ik het destijds schreef, lees je hier.
Community Farm
Na mijn terugkomst was ik gevuld met inspiratie, ervaring en een hernieuwde liefde voor het leven. Ik wist steeds beter wat voor leven ik wilde leiden: dicht bij de natuur, met dieren, ruimte en vrijheid.
Mijn droom was een eigen boerderij.
Gedurende een jaar schreef ik aan een plan om de boerderij waar ik nu woon en werk over te nemen. Een gewilde plek, waar niet alleen de boerderij maar ook het bedrijf moest worden overgenomen. Ik was jong en had geen geld op mijn rekening. Als ik alleen naar de feiten keek, leek het een vrijwel onmogelijke opgave.
Toch ging ik ervoor. Niet door te forceren of alles onder controle te willen houden, maar juist vanuit overgave. Met liefde voor het leven en vertrouwen dat wat er op mijn pad kwam, er voor mij was.
En juist daar gebeurde iets wat mijn vertrouwen in het leven voorgoed veranderde. Stap voor stap kwamen er mogelijkheden op mijn pad waarvan ik vooraf niet had kunnen bedenken dat ze zouden bestaan. Wat onmogelijk leek, werd werkelijkheid.
Het was misschien wel daar dat ik echt in magie begon te geloven.
Niet in magie als iets sprookjesachtigs, maar in het vertrouwen dat er mogelijkheden kunnen ontstaan wanneer je durft te gaan voor wat voor jou werkelijk betekenis heeft.
Halverwege die periode ontmoette ik Coen. Samen begonnen we te dromen over een plek waar we niet alleen zelf zo konden leven, maar waar we die manier van leven ook met anderen konden delen.
Samen met Coen begon ik aan dit nieuwe avontuur: Community Farm. Twee nieuwe liefdes — Coen die ik nog maar net kende en de plek waar ik al eerder mijn hart aan had verloren — en vele nieuwe uitdagingen, levenslessen en mooie ervaringen.
Sinds 2019 werken we hier in en met de natuur en bieden we ruimte aan mensen om tot rust te komen, zichzelf te ontmoeten en zich te ontwikkelen vanuit hun eigen hulpvraag.
Ik hou van…
…het zijn in, het werken met en het leven van de natuur, in de breedste zin van het woord.
Van het melken van geiten en schapen. Paardrijden door de bossen. Schapen knuffelen in de wei op een zonnige dag. Uitgebreid koken met producten van eigen erf. Met mijn handen in de aarde zitten en rondom de boerderij wildplukken: kruiden, paddenstoelen en bloesems.
Van bomen planten en meer groen creëren. Vachten looien. Ezeltochtjes maken, te voet of met de kar. En thee drinken bij de kachel, samen met de huisdieren.
Muziek is een andere grote liefde van mij: luisteren, dansen en zingen.
Daarnaast bieden meditatie en yoga mij rust en helderheid. Het is voor mij een manier om meer bewustzijn te ontwikkelen, stil te worden en inzicht te krijgen in mezelf, mijn lichaam en het leven.
Ik hou van mijn vrijheid. Van ruimte om mijn eigen pad te volgen, te ontdekken en te leven op een manier die bij mij past.
En boven alles hou ik van het samenzijn met mijn man Coen, mijn familie en mijn vrienden. De mensen met wie ik het leven mag delen, in alle eenvoud en gezelligheid die daarbij hoort.
Misschien is dat uiteindelijk wel waar mijn reis mij heeft gebracht: van niet meer willen leven naar een diepere liefde voor het leven. Niet omdat het leven altijd gemakkelijk of mooi is, maar omdat ik heb geleerd erop te vertrouwen dat ook moeilijke wegen ergens naartoe kunnen leiden.
En dat vertrouwen, die liefde voor het leven en de zachtheid die ik onderweg heb gevonden, is wat ik graag met anderen wil delen.
Liefs,
Carmen
Coen’s verhaal
De Dood
Toen aan het einde van mijn middelbare schooltijd mijn moeder overleed, stortte mijn wereld in. Het was niet alleen haar overlijden dat mij tot een diepe innerlijke wanhoop bracht, maar ook de omstandigheden waarin dat destijds gebeurde.
Jarenlang hadden ziekte en de angst voor de dood een grote rol gespeeld binnen ons gezin. Als adolescent wist ik hier geen weg mee. Ik durfde er niet over te praten, voelde me schuldig over mijn blinde woede en droeg een diepe leegte en een gevoel van betekenisloosheid met me mee.
“Waar sta je nog voor op, als je toch alles kwijt kunt raken?”
Psychose
In de jaren die volgden, raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf en van het leven. Zonder dat ik het bewust zo koos, trok ik mij steeds verder terug in mijn eigen binnenwereld. Uiteindelijk belandde ik in een langdurige psychose.
Een gedwongen opname bracht mij uiteindelijk weer terug naar de werkelijkheid. Medisch gezien kwam ik er weer bovenop, maar mijn leven was ingrijpend veranderd.
Voor en tijdens mijn psychose was ik ervan overtuigd geraakt dat het leven niets meer voor mij inhield, dat liefde niet bestond en dat ontsnappen de enige uitweg was.
Toen ik op mijn 23e de kliniek verliet, nam ik één belangrijk inzicht mee:
“…ontsnappen maakt het erger.”
Eenzaamheid
Ik ging de opname in zonder levenslust. Toen ik eruit kwam, had ik bovendien geen eigen thuis, weinig sociale contacten, geen duidelijke ambities en nauwelijks zicht op mogelijkheden voor de toekomst.
Ik voelde diepe schaamte over wat er was gebeurd en over hoe ver ik van mezelf en anderen verwijderd was geraakt.
Toch begon daar, heel langzaam, ook mijn herstel.
Ik zocht opnieuw contact met mensen van wie ik mij had vervreemd en bood mijn excuses aan. Stap voor stap werkte ik toe naar een zelfstandig leven. Met de steun van mijn familie wist ik na jaren weer een veilige basis op te bouwen: een eigen plek en mensen om mij heen.
Een nieuw begin
Na ongeveer vijf jaar was die eerste veilige basis hersteld. Vanuit daar begon ik opnieuw te zoeken naar mijn plek in de maatschappij.
Mijn oude opleiding Culturele Antropologie liet ik achter mij en ik begon aan de opleiding Fitness Trainer A.
Sport bracht mij iets terug wat ik lange tijd kwijt was geweest: energie, vertrouwen en een positiever beeld van mezelf. In de jaren daarna groeide ook mijn maatschappelijke herstel verder. Ik werkte als personal trainer, gaf groepslessen en spinning en werd later coördinator van een kleine, maar ontzettend fijne fitnessclub: Fit in Aarle.
Mijn leven kreeg weer vorm.
Verdieping
Naast mijn werk bleef ik mezelf ontwikkelen en verdiepen. Ik volgde de opleiding tot ervaringsdeskundige en een opleiding in zen-training. Ik begon mijn eigen meditatiestudio. Tot de dag van vandaag beoefen ik dagelijks zenmeditatie.
Deze opleidingen maar met name mijn dagelijkse beoefening hebben mij veel gebracht. Ze hielpen mij om mijn eigen ervaringen verder te begrijpen en brachten mij steeds meer naar bewustzijn, aandacht en vertrouwen in het leven.
Liefde, spiritualiteit en betekenis
In de jaren daarna veranderde langzaam mijn kijk op de wereld, op mensen, op liefde, doelen en mogelijkheden.
Als je mij vraagt wat die verandering teweegbracht, zou ik zeggen dat ik steeds meer ben gaan ervaren dat de wereld die we om ons heen zien, ook iets weerspiegelt van hoe we onszelf vanbinnen ervaren.
Soms doet het leven ongelofelijk veel pijn. Het kan ons bang, verdrietig en verward maken. Iedereen kent momenten waarop het leven zwaar voelt. Toch proberen we vaak sterk te zijn. We houden allerlei ballen tegelijk in de lucht, omdat we willen blijven functioneren en niet willen laten zien hoe kwetsbaar we ons werkelijk voelen.
Maar naarmate ik ouder werd, ontdekte ik dat echte kracht voor mij iets anders betekent.
Sterk zijn in mezelf is zacht leren zijn voor mezelf.
Er hoeft niets ontkend te worden. Nergens hoeft voor gevlucht of tegen gestreden te worden. Ook moeilijke gevoelens, fouten en kwetsbaarheid mogen er zijn.
Onvoorwaardelijke liefde betekent voor mij precies dat: er zijn geen voorwaarden.
Wat je ook hebt meegemaakt, wat je ook hebt gedaan en waar je ook staat in je leven — je mag er zijn.
Dat gevoel van zachtheid, zelfwaardering en vertrouwen wil ik graag met je delen. En als het mag, wil ik je ook handvatten aanreiken waarmee je iets van dat gevoel mee kunt nemen in je dagelijks leven.
Liefs,
Coen
